مژگان چه دارد اینجا غیر از کرانه چشم

در جلوگاه نازش بار نگه محالست

دیگر چه وا نماید حیرت بهانه چشم

خلوتگه تحیر بر بوالهوس نشد باز

سرمایه نشاطم زبن بحر قطره اشکیست

بالیده ام چوگوهر از آب و دانه چشم

شاید به سرفشانم گرد ره نگاهی