افتاده ام چو مژگان بر آستانه چشم

سرمایه نشاطم زبن بحر قطره اشکیست

بالیده ام چوگوهر از آب و دانه چشم

شاید به سرفشانم گرد ره نگاهی

بر هر چه وارسیدم جز داغ دل ندیدیم

نظاره سوخت ما را آتش به خانه چشم

در پرده تحیر شور قیامتی هست