چون صبح عمر هاست درین وادی خراب

دامان ناله ای که ز دل جست می کشم

جز تحفه سجود ندارم نیاز عجز

اشکم همین سری به کف دست می کشم

محمل بر آن غبار که ننشست می کشم

بیدل حباب وار به دوشم فتاده است

بار سری که تا نفسی هست می کشم