به شور فطرت من تیره بختی برنمی آید

چو دریا یک قلم موجست شوق بیخودی جوشم

تمنای کناری دارم و توفان آغوشم

زبان شعله ام از دود نتوان کرد خاموشم

قیامت همتم مشکل که باشد اطلس گردون

دو عالم می شود گرد عدم تا چشم می پوشم