درپن محفل امید و یاس هر یک نشئه ای دارد

گهی در شعله می غلتم گهی با آب می جوشم

وطن آواره شوقم نگاه خانه بر دوشم

خوشم کز درد بی کیفیتی کردند مدهوشم

سراغم کرده ای آماده ساز تحیر باش

غبار گردش رنگم دلیل غارت هوشم