چه سازد گر به حیرانی نپردازد حباب من

خوشم کز درد بی کیفیتی کردند مدهوشم

سراغم کرده ای آماده ساز تحیر باش

غبار گردش رنگم دلیل غارت هوشم

ز بس عریانم از خودکسوت آیینه می پوشم

به رنگی ناتوانم در خیال سرمه گون چشمی

که چون تار نظر آواز نتوان بست بر دوشم