ز تحریک نفسها شور زنجیر است درگوشم

به رنگی ناتوانم در خیال سرمه گون چشمی

که چون تار نظر آواز نتوان بست بر دوشم

ندارد ساز هستی غیر آهنگ گرفتاری

به آن نامهربان ، یارب که خواهد گفت حال من

ز یادش رفته ام چندانکه از هر دل فراموشم

خمستان وفا رنگ فسردن بر نمی دارد