دمی آیم به یاد خود که او سازد فراموشم

کجا بست از زبان جوهر آیینه گویایی

چراغ دودمان حیرتم بسیار خاموشم

حضور آفتاب از سایه پیدایی نمی خواهد

به یاد آن میان عمریست از خود رفته ام بیدل

چو رنگ گل به باد ناتوانی می پرد هوشم