چراغ در ته دامان گرفته ظلمت خویشم

قفای زانوی پیری مقیم خلوت خویشم

کشیده پیکر خم درکمند وحدت خویشم

صفای آینه می پرورم به رنگ طبیعت

هزار زلزله دارم ز پیچ و تاب تعین

به هرنفس که کشد صبح من قیامت خویشم

غبار هرزه دویهای آرزو که نشاند