چو شبنمم بگذارید عذر خواه تردد

به باد می روم و غره اقامت خویشم

مگر عرق برد از نامه ام سیاهی عصیان

بر آستان حیا سایل شفاعت خویشم

چه سازم آبله پای تلاش راحت خویشم

به پیری ام ز حوادث چه ممکن است خمیدن

نفس اگر نکشد زیر بار منت خویشم