گلی ندارم و، باغ و بهار حیرت خویشم

ز آبروی حبابم کسی عیار چه گیرد

جز این نیم نفس انفعال مهلت خویشم

می ام کم است دماغم فروغ محو ایاغ است

ز خاک راه قناعت کجا روم من بیدل

به این غبار که دارم سراغ عزت خویشم