به خاک افتاده ام تا در زمین عاریت بیدل

به این کلفت چه لازم در قفس پروردن خویشم

کف خاکستر من نیست بی سیر سمن زاری

چو آتش از شکست رنگ گل در دامن خویشم

مگر بر باد رفتن وا نماید مسکن خویشم