نمی دانم هجوم آفتم یا خرمن خویشم

غبار عجز پروازی مقیم دامن خویشم

شکست خویش چون موج است هم بر گردن خویشم

درین مزرع که جز بیحاصلی تخمی نمی بندد

سراغ رنگ هستی در طلسم خود نمی یابم

درین محفل چو شمع کشته داغ رفتن خویشم

شبستان دارد از پرواز رنگ شمع طاووسم