ضعیفی داد آخر یاد دست و دامن خویشم

چو شمع از ضعف آغوش وداعم در قفس دارد

شکست رنگ بر هم چیده پیراهن خویشم

تظلم هرزه تازی داشت در صحرای نومیدی

جهان را صید حیرت کرد جوش ناله ام بیدل

همه زنجیرم اما در نقاب شیون خویشم