اگر سوی گریبان روکنم سرکوب افلاکم

گزند هستی باطل علاجی نیست جز مرگش

ز بی تاثیری اقبال سم گل کرده تریاکم

هوا تازی به خاک ذلتم پامال می دارد

ز صد مستی قناعت کرده ام با یاد مژگانی

دماغ گردن مینا بلند است از رگ تاکم

مزار کشته تیغ تبسم عالمی دارد