طرفی از شوق نبستم چه به دنیا چه به عقبا

چشم نگشود درین بزم رگ خواب ترنگم

زبن بیابان به چه تدبیر شوم رام تسلی

هست هر ذره جنون چشمکی از داغ پلنگم

به جهانی دگر افکند فشار دل تنگم

نتوان کرد به این عجز مگر صید تحیر

جوهر آینه دارد پر پرواز خدنگم