نتوان کرد به این عجز مگر صید تحیر

هست هر ذره جنون چشمکی از داغ پلنگم

طرفی از شوق نبستم چه به دنیا چه به عقبا

به جهانی دگر افکند فشار دل تنگم

جوهر آینه دارد پر پرواز خدنگم

در رهت تا نشوم منفعل ساز فسردن

چون نفس کاش به پایی که عیان نیست بلنگم