جوهر آینه دارد پر پرواز خدنگم

طرفی از شوق نبستم چه به دنیا چه به عقبا

به جهانی دگر افکند فشار دل تنگم

نتوان کرد به این عجز مگر صید تحیر

در رهت تا نشوم منفعل ساز فسردن

چون نفس کاش به پایی که عیان نیست بلنگم

عالمی شد چو سحر پی سپر بیخودی من