در رهت تا نشوم منفعل ساز فسردن

به جهانی دگر افکند فشار دل تنگم

نتوان کرد به این عجز مگر صید تحیر

جوهر آینه دارد پر پرواز خدنگم

چون نفس کاش به پایی که عیان نیست بلنگم

عالمی شد چو سحر پی سپر بیخودی من

دامن ناز که دارد شکن آرایی رنگم