عالمی شد چو سحر پی سپر بیخودی من

جوهر آینه دارد پر پرواز خدنگم

در رهت تا نشوم منفعل ساز فسردن

چون نفس کاش به پایی که عیان نیست بلنگم

دامن ناز که دارد شکن آرایی رنگم

بی نیازم ز صنمخانه نیرنگ دو عالم

کلک تصویر توام در بن هر موست فرنگم