محبت کاش بنوازد طفیل پیکر چنگم

به اقبال حضورت صد گلستان عیش در چنگم

مشو غایب که چون آیینه از رخ می پرد رنگم

شدم پیر و نی ام محرم نوای ناله دردی

به رنگ سایه از خود غافلم لیک اینقدر دانم

که گر پنهان شوم نورم و گر پیدا همین رنگم

ز خاک آستانت چشم بی نم می روم اما