طرف در تنگنای عرصه امکان نمی گنجد

به رنگ شمع یکسر تیغم و با خویش در جنگم

به وضع احتراز هر دو عالم باج می گیرم

جهانگیر است چون خورشید ناگیرایی چنگم

همان با خوبش دارم کار، گر صلح است و گر جنگم

به وهم عافیت چون غنچه محروم از گلم بیدل

شکستی کو که رنگ دامن او ریزد از چنگم