فشار ریخت برون آبگینه از سنگم

ز نیستان تعلق به صد هزار گره

نیی نرست که گردد حریف آهنگم

دل ستم زده با تنگنای جسم نساخت

بهار دهر ندارد ز خنده اوهام

ذخیره ای که کند میهمانی بنگم

چه نغمه واکشم از دل که لعل خاموشت