به هیچ صورتم از انفعال رستن نیست

به دامن تو نهفته است صورت چنگم

به جز غبار ندانم چه بایدم سنجید

ترازوی نفسم ، باد می برد سنگم

عرق سرشت تری چون طبیعت ننگم

چنار تا به کجا عیب مفلسی پوشد

هزار دستم و بیرون آستین تنگم