شکسته بالم و در هیچ جا قرارم نیست

عرق سرشت تری چون طبیعت ننگم

چنار تا به کجا عیب مفلسی پوشد

هزار دستم و بیرون آستین تنگم

به این چمن برسانید نامه رنگم

چو سایه آینه تیره روز خود بیدل

به صیقلی نرساندم مگر خورد زنگم