راه دل عشاق زد آن چشم خماری

کاغوش که شد منزل آسایش و خوابت

درویش نمی پرسی و ترسم که نباشد

اندیشه آمرزش و پروای ثوابت

پیداست از این شیوه که مست است شرابت

تیری که زدی بر دلم از غمزه خطا رفت

تا باز چه اندیشه کند رای صوابت