چه اندوزم به این جوش کدورت غیرخاموشی

به پستی می توان زد لاف معراج از لب بامم

هزاران موج ساحل گشت چندین قطره گوهر شد

همان محمل طراز دوش بیتابیست آرامم

گلوی شمع می گردد کمند سرمه شامم

نپیچد بر دل کس ریشه شوق گرفتاری

چوتخمم تا گره واکرده ای گل می کند نامم