سرشک پرده در حسرت تبسم کیست

چنین ز شرم که گردید سرنگون جامم

که از نگین چو نم از جبهه می چکد نامم

برون چو پسته فتاده ست مغز بادامم

به خامشی چه ستم داشت لعل شیرینش

که تلخ کرد چو گوش انتظار دشنامم