صبح نخندد بر رخ روزم ، شمع نگرید بر سر شامم

دوری بزمت در غم و شادی گر کند این می قسمت جامم

صورت و معنی هیچ نبودن ، چند زند پروبال نمودن

همچو عرق به جبین تحیر، نقش نگین شد داغ ز نامم

غنچه هم آخراز می رنگش ، شیشه طاقت خورد به سنگش