گر جگرم به صد آه تپیدن ، تا به لبم نرسید پیامم

غنچه هم آخراز می رنگش ، شیشه طاقت خورد به سنگش

دل ز چه شور جنون بفروشد، بوی خیال تو داشت مشامم

نامه من که پیش تو خواند، قصه من که به عرض رساند

در نظرم نه رهیست نه منزل ، می گذرم به تردد باطل

شمع صفت ز طبیعت غافل ، سر به هوا ته پاست خرامم

پستی طالع خفته به ذلت گشت حصارم ز آفت شهرت