ولی از سستی طالع کسی نشنید پیغامم

خجالت می کشم ازشوخی اظهارمخموری

ندارم باده تا بال صدایی ترکند جامم

جنون ساز نقط کردم فغانها صرف خط کردم

به هر واماندگی ناچار می باید ز خود رفتن

تحیر می شمارد در دل مو گهرگامم

سراغ تیره بختی هم نمی یابم به آسانی