طور ادبم سرمه آوازکلیمم

از عزت و خواری نه امید است نه بیمم

من گوهر غلتان خودم اشک یتیمم

دل نیست بساطی که فضولی رسد آنجا

هرچند سر و برک متاع دگرم نیست

زین گرد نفس قافله ملک عظیمم

از نعمت بی خواست به کفران نتوان زد