چو از دهان توام غنچه در گمان انداخت

شراب خورده و خوی کرده می روی به چمن

که آب روی تو آتش در ارغوان انداخت

به بزمگاه چمن دوش مست بگذشتم

بنفشه طره مفتول خود گره می زد

صبا حکایت زلف تو در میان انداخت

ز شرم آن که به روی تو نسبتش کردم