بیدل درین حدیقه زتحقیق من مپرس

هر گه به یاد خویش رسم گریه می کنم

حشرم خوش است اگر به فراموشی افکند

تا یاد زندگی نشود باز مردنم

رنگی که رفت و باز نیاید همان منم