نداشت خاتم دیگر نگین عافیتی

هواست نیم نفس تکمه گریبانم

چو دشت دعوی آزادی ام جنون دارد

ز دست خاک رهایی نچیده دامانم

به روی آبله کندند نام جولانم

چو صبح اگر همه پروازم از فلک گذرد

چه ممکنست برون قفس پرافشانم