جهان در طاق نسیان نقش بست از چین دامانم

مزاح وحشت اجزایم تسلی بر نمی دارد

به گردون می برم چون صبح گردی راکه بنشانم

به یک وحشت ز چندین مدعا قطع نظر کردم

ز حرف پوچ بی مغزان سراپا شورشم بیدل

ز وحشت چاره نبود همچو آتش در نیستانم