قیامت داشت بی روی تو شمع انجمن بودن

منش در چشم همت یک شکست اشک می دانم

چراغ کشته دودش زیر دست داغ می باشد

ز نقش پا فروتر می تپد گرد بیابانم

گدازم آب زد تا سوختن گردید آسانم

ندارم در دبستان محبت شوق بیکاری

به یادت سطر اشکی می نویسم ناله می خوانم