گدازم آب زد تا سوختن گردید آسانم

چراغ کشته دودش زیر دست داغ می باشد

ز نقش پا فروتر می تپد گرد بیابانم

قیامت داشت بی روی تو شمع انجمن بودن

ندارم در دبستان محبت شوق بیکاری

به یادت سطر اشکی می نویسم ناله می خوانم

تماشا مشربم از ساز راحتها چه می پرسی