ندارم در دبستان محبت شوق بیکاری

ز نقش پا فروتر می تپد گرد بیابانم

قیامت داشت بی روی تو شمع انجمن بودن

گدازم آب زد تا سوختن گردید آسانم

به یادت سطر اشکی می نویسم ناله می خوانم

تماشا مشربم از ساز راحتها چه می پرسی

جهان افسانه گردد تا رسد مژگان به مژگانم