چو مغز پسته هر چند استخوان باشدگریبانم

تماشا مشربم از ساز راحتها چه می پرسی

جهان افسانه گردد تا رسد مژگان به مژگانم

به تدبیر جنونم ره ندارد حکم مستوری

عرق پیمای شبنم چون سحر عمریست می تازم

ندارم آنقدر آبی که گرد خویش بنشانم

درین محفل مبادا از زبان گردن کشم بیدل