ترک افسانه بگو حافظ و می نوش دمی

همچو لاله جگرم بی می و خمخانه بسوخت

ماجرا کم کن و بازآ که مرا مردم چشم

خرقه از سر به درآورد و به شکرانه بسوخت

که نخفتیم شب و شمع به افسانه بسوخت