تر شود از شرم لب تشنه ام

خاکبه سر از همه بهترکنم

نیست کسی دادرس هیچکس

رعد نی ام گوش که را کر کنم

خشکی اگر تهمت ساغر کنم

عزتم این بس که چو موج گهر

پای به دامن کشم و سر کنم