هوس سری ته پاکشم رگ گردنی به سر افکنم

به کمین دعوی هستی ام که چو شمعش از نظر افکنم

ز غبار عالم مختصر چه هوای سیم و چه فکر زر

اثری نچیده ام آنقدرکه بروبم و به در افکنم

به سواد دوری حرص وکد چه امید محمل من کشد