المی که بر جگرآورم به کجا ز سینه برآورم

دو جهان به آتش دل گدازم و طرح یک جگر افکنم

نتوان شدن به وفا قرین مگر از سجود ادب کمین

چو سرشک پاکشدم جبین که به آن مکان گذر افکنم

که به کوه اگرگذر آورم به صدایش ازکمر افکنم

چقدر به عرصه آب وگل کندم مصاف هوس خجل

مژه ای زگرد شکست دل به هم آرم و سپر افکنم