بر لب ذرات امکان مهر عنقا می کنم

بعد ازین درگوشه دل چون نفس جا می کنم

چشم می پوشم جهانی را تماشا می کنم

زان دهان بی نشان هرگاه می آیم به حرف

تا چه پیش آید چو شمعم زین شبستان خیال

صیقل آیینه زان نقش کف پا میکنم

مدعای دل به لب دادن قیامت داشته ست