صیقل آیینه زان نقش کف پا میکنم

زان دهان بی نشان هرگاه می آیم به حرف

بر لب ذرات امکان مهر عنقا می کنم

تا چه پیش آید چو شمعم زین شبستان خیال

مدعای دل به لب دادن قیامت داشته ست

رو به ناخن می تراشم کاین گره وا می کنم

بی تمیزی کفر و اسلامم برون آورده اند