که خاک راه توام خواه آن و خواه اینم

به آستان تو عهد غبار من اینست

که گر سپهر شوم جز به خاک ننشینم

نه نقش پایم و نی سایه اینقدر دانم

هوس به لذت جاهم نکرد دعوت حرص

مگس نداد فریب از لعاب شیرینم

به پایداری صبرم فلک ندارد دست