پا درگل کدورتم از التفات جسم

هم در پگاه بود چراغان بیگهم

شمعم فروتنی ز مزاجم نمی رود

هر چند سر به اوج کشم مایل چهم

گر اندکی ز وهم برآیم منزهم

کو جهد همتی که به همدوشیت رسد

ازگردن بلند تو یکدست کوتهم