صحرای آرزو را بی پا و سر گیاهم

سر رشته جنونم گیسوی کیست یا رب

شد دهر سنبلستان از پیچ و تاب آهم

دریای جست وجو را بی پا و سر حبابیم

چون نی اگر چه نخلم بی برگ سایه داریست

بس ناله گر ضعیفی آسوده پناهم

گردون که از فروغش هر ذره آفتابیست