صد انجمن ز خود رفت بر دوش اشک و آهم

اقبال بینوایی چندین فتوح دارد

دست تهی کلیدیست در پنجه سیاهم

غافل مباش چون شمع از ناتوانی من

در بارگاه همت سرگرمیی ندارد

هنگامه گدایی یعنی دماغ شاهم

ای جرات فضولی تا کی سر تماشا